Ἡ παροῦσα ἡμέρα, Ἁγία καὶ Μεγάλη Παρασκευή εἶναι ἡ κορύφωση τοῦ Θείου Πάθους. Λιτανεύουμε μὲ μύρα καὶ θυμίαμα τὸν δι’ ἡμᾶς παθόντα καὶ ταφέντα Κύριο. Ἀτενίζουμε τὸν Σταυρὸ Του, προσκυνοῦμε τὸν ἱερὸ ἐπιτάφιο μὲ σιωπή, περισυλλογὴ καὶ προσευχή.
Στὴν καρδιὰ τῆς ἡμέρας ἀκούγεται ἡ φωνὴ τῆς Μητέρας Παναγίας, ποὺ στέκεται κάτω ἀπὸ τὸν Σταυρὸ τοῦ Υἱοῦ Της καὶ λέει: «Υἱέ μου, ποῦ τὸ κάλλος ἔδυ τῆς μορφῆς Σου; Οὐ φέρω καθορᾶν Σε ἀδίκως σταυρούμενον». Γιὲ μου, ποῦ βασίλεψε ἡ ὀμορφιὰ τοῦ προσώπου σου; Δὲν ἀντέχω νὰ Σὲ βλέπω ἄδικα σταυρωμένο. Ἡ Θεοτόκος δὲν κρύβει τὸν πόνο Της, δὲν τὸν ἀρνεῖται, δὲν προσποιεῖται δύναμη. Ὁμολογεῖ ὅτι δὲν ἀντέχει.
Ὅμως, τὸ «οὐ φέρω» τῆς Παναγίας δὲν γίνεται κραυγὴ ἀπελπισίας. Γίνεται σιωπή. Καὶ ἡ σιωπὴ αὐτὴ εἶναι ἔκφραση μεγίστης πίστης. Ἡ Μητέρα πονεῖ, ἀλλὰ ἐμπιστεύεται. Δὲν καταλαβαίνει τὸ μυστήριο τοῦ Πάθους, ἀλλὰ δέχεται τὸ θέλημα τοῦ Υἱοῦ Της. Τελικά, τὸ «οὐ φέρω» μεταμορφώνεται σὲ σιωπηλὴ συγκατάθεση, καὶ μέσα σ᾿ αὐτὴν ἡ Παναγία δικαιώνεται, ὄχι γιατί δὲν λύγισε ὡς ἄνθρωπος, ἀλλὰ γιατί ἔμεινε πιστή.
Αὐτὴ ἡ στάση τῆς Μητρὸς τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ γίνεται μάθημα καὶ γιὰ μᾶς. Ἐπειδὴ ἐμεῖς κατ’ ἐξοχὴν εἴμαστε λιποβαρεῖς στὴν πίστη. Ἐπειδὴ συχνὰ ὁμολογοῦμε ἕνα «δὲν ἀντέχω» μπροστὰ στὶς δοκιμασίες, στὶς ἀδικίες, στὸν πόνο τοῦ κόσμου. Ἐπειδὴ μένουμε στὴν ψυχολογικὴ διάσταση τῶν μεγάλων γεγονότων τῆς πίστεώς μας καὶ δὲν κοπιάζουμε νὰ ἐμβαθύνουμε σὲ αὐτά. Μᾶς χαρακτηρίζει μιά ἐπιφανειακότητα πού συνιστᾶ πλέον ὁρατὴ ἀπειλὴ γιὰ τὴν ὀντολογικὴ μας ὑπόσταση. Τοῦτο δὲ σημαίνει, ὅτι πρέπει νὰ κρύψουμε τὴν ἀδυναμία μας. Δὲν μᾶς τὸ ζητᾶ ἡ παροῦσα ἡμέρα. Μᾶς διδάσκει ὅμως στὸ πρόσωπο τῆς Παναγίας νὰ ἐμπιστευθοῦμε τὴν ἀδυναμία μας στὸν Θεό. Καμία ἀπόγνωση, ἀλλὰ ἐπίγνωση τῶν θαυμασίων τοῦ Θεοῦ. Τὰ Πάθη τοῦ Κυρίου εἶναι τόσο φρικτὰ ὅσο καὶ σωτήρια. Καὶ ὅταν ὁ ἄνθρωπος διατηρεῖ τὴν πίστη του μέσα στὸ περιρρέον σκοτάδι, τότε ἡ καρδιά του γίνεται τόπος φωτός.
Εἶναι ἀλήθεια, ὅτι ἡ νεωτερικὴ δυτικὴ σκέψη μᾶς μαθαίνει νὰ δεχόμαστε μόνο ὅ,τι καταλαβαίνουμε. Σήμερα ὅμως ὁ Σταυρός καὶ ὁ Τάφος μᾶς μαθαίνει νὰ ἐμπιστευόμαστε τὸν Θεὸ καὶ γιὰ ὅ,τι δὲν καταλαβαίνουμε. Νὰ ὑιοθετοῦμε τὴν μεστὴ θεολογικῆς ἀξίας φράση : «νὰ εἶναι εὐλογημένο». Ἐκεῖ ὅπου ἡ λογικὴ σταματᾶ, ἀρχίζει ἡ ἐλπίδα. Ἐκεῖ ὅπου ἡ καρδιὰ λέει «οὐ φέρω», ἡ θεία Χάρις μπορεῖ νὰ γεννήσει εἰρήνη. Πάντοτε ἔχει ὁ Θεὸς σχέδιο γιὰ τὸ πλάσμα Του. Γιὰ τὴν πλάση ὁλάκερη. Καὶ το σχέδιο Του περιγράφεται μὲ μία μόνο λέξη: Ἀνάσταση.
Ἄς σταθοῦμε, λοιπόν, κι ἐμεῖς πνευματικὰ κοντὰ στὴ Μητέρα τοῦ Κυρίου. Ἄς Τῆς παραδώσουμε ὅλα ὅσα δὲν μποροῦμε νὰ σηκώσουμε μόνοι μας. Καὶ ἄς μάθουμε ἀπὸ Ἐκείνη πῶς ὁ πόνος μπορεῖ νὰ γίνει προσευχή καὶ ἡ σιωπὴ ἐμπιστοσύνη. Καὶ ἄς γευθοῦμε «μεθ’ ἡμέρας τρεῖς» τὴν χαρά, ἡ ὁποία πλήρωσε τὴν καρδιὰ τῆς Παναγίας καὶ τῶν ὑπολοίπων Μυροφόρων καὶ Μαθητῶν τοῦ Διδασκάλου, μὲ τὸ χαρμόσυνο μήνυμα τοῦ Ἀγγέλου ὅτι Σταυρὸς καὶ Τάφος δὲν μποροῦν νὰ αἰχμαλωτίσουν τὴν αὐτοζωή. Τὸν Κύριο τῆς Δόξης.
Καλὴ Ἀνάσταση!
† Ο ΜΑΡΩΝΕΙΑΣ ΚΑΙ ΚΟΜΟΤΗΝΗΣ
ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΩΝ
