Εκατό χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από τη Γενοκτονία των Ελλήνων και Αρμενίων στη Σμύρνη το 1922, από Τούρκους και τους συμμάχους τους Αζέρους.
Η 14η Σεπτεμβρίου έχει κηρυχθεί από την Ελληνική Βουλή ως η «ημέρα εθνικής μνήμης της γενοκτονίας των Ελλήνων της Μικράς Ασίας από το Τουρκικό Κράτος».
Το δικό του μήνυμα στέλνει ο διδάκτωρ Κοινωνικών Επιστημών, Θεοφάνης Μαλκίδης, από το Γερεβάν και το μνημείο της Γενοκτονίας των Αρμενίων, ζητώντας αποκατάσταση, επανόρθωση και δικαιοσύνη, απαιτώντας την καταδίκη της Τουρκίας και των συμμάχων της Αζέρων που «δολοφονούν ξανά τον αρμενικό και τον ελληνικό λαό.»
«Τα θύματα της Γενοκτονίας απαιτούν μνήμη, δικαίωση, ιστορική αλήθεια. Αναγνώριση της γενοκτονίας τώρα!» διαμηνύει ο ίδιος.
Πώς φτάσαμε στην Καταστροφή
Αύγουστος 1922. Έχει ξεκινήσει, βορειοδυτικά του Αφιόν Καραχισάρ, η τουρκική γενική επίθεση ενάντια στις καθηλωμένες ελληνικές γραμμές. Η γραμμή του μετώπου διασπάται και η συντριπτική πλειοψηφία των ελληνικών δυνάμεων προβαίνει σε άτακτη υποχώρηση.
Αναζητώντας ασφάλεια, πλήθη χριστιανών (Ελλήνων και Αρμενίων) προσφύγων, από την τουρκική ενδοχώρα, ακολουθούν τον υποχωρούντα ελληνικό στρατό.
Όμως οι ελπίδες για δημιουργία από τον ελληνικό στρατό, μιας «ζώνης» προστασίας γύρω από τη Σμύρνη, για την προστασία των αμάχων χριστιανών, διαψεύδονται, καθώς στις 24 Αυγούστου (κατά το παλαιό ημερολόγιο), η κυβέρνηση Πρωτοπαπαδάκη διατάζει την αποχώρηση του ελληνικού στρατού από την Μικρά Ασία, διαταγή που βρίσκει αντίθετους τους στρατιωτικούς, με τη γνώμη των οποίων συντάσσεται και το «ΕΛΕΥΘΕΡΟΝ ΒΗΜΑ».
