Το μήνυμα της Κυριακής: «Η φωνή της συνείδησης”

Ἄπειρες εἶναι οἱ στιγμές τῆς ζωῆς μας κατά τίς ὁποῖες βρισκόμαστε σέ ἀμφιβολία γιά τό τί πρέπει νά κάνουμε. Ἄν καί ξέρουμε ποιό εἶναι τό σωστό, ἄν καί αἰσθανόμαστε ποιό εἶναι τό ἠθικά ἐπιβεβλημένο, ἄν καί συνειδητοποιοῦμε τί περιμένει ἀπό ἐμᾶς ὁ Ἅγιος Θεός, παρά ταῦτα πράττουμε κάτι τελείως διαφορετικό, ἄν ὄχι καί ἀντίθετο, ἤ στεκόμαστε ἀναποφάσιστοι, μόνο καί μόνο ἐπειδή συνυπολογίζουμε τίς ἀντιδράσεις τῶν ἀνθρώπων, τό προσωπικό μας συμφέρον ἤ τυχόν πιέσεις πού ποικιλοτρόπως μᾶς ἀσκοῦνται.

Ἡ σημερινή εὐαγγελική περικοπή τῆς Κυριακῆς τῶν Μυροφόρων προβάλλει καί ἀναδεικνύει τή μορφή τοῦ Ἰωσήφ τοῦ ἀπό Ἀριμαθαίας. Τόν προσδιορίζει κατ’ ρχήν ς «εσχημονα βουλευτή». χαρακτηρισμός το εσχήμονος παραπέμπει στόν χρηστό καί κόσμιο τρόπο συμπεριφορς, ἡ διότητα το βουλευτ παραπέμπει στό μέλος το Συνεδρίου, το νώτατου ργάνου διοικήσεως το λαο το σραήλ, λλά καί το Ναο το Σολομῶντος.

ωσήφ λοιπόν ταν πιφανές μέλος τς ουδαϊκς κοινωνίας, καί μάλιστα σεβαστό καί καθολικά ποδεκτό πό λους. Εναι πό τίς μορφές πού, ν καί πλούσιος καί σκν ξουσία, τό Εαγγέλιο παινε, γιά νά καταφανε τι πλοτος καί ξουσία δέν εναι ξ ρισμο κακά, οτε δαιμονοποιονται κατά τήν ντίληψη τς χριστιανικς θικς. Καί ατός πιφανής, πλούσιος, δυνατός, τήν κρίσιμη ρα νοιάζεται γιά κάποιον φαινομενικά δύναμο. «Τολμήσας εσλθε πρός Πιλάτον καί τήσατο τό σμα το ησο».

λλά καί Πιλάτος φαίνεται λλαγμένος. ν καί συνυπεύθυνος στήν δικη καταδίκη, ἄν καί μέ πλήρη ἐπίγνωση συνέπραξε στό μεγαλύτερο ἔγκλημα στήν ἱστορία τῆς ἀνθρωπότητας, ἄν καί τήν κρίσιμη στιγμή γιά λόγους ἰδιοτέλειας φίμωσε τή συνείδησή του, τώρα κάνει αὐτό πού πρέπει.

Καί ἀφοῦ διαπιστώνει ὅτι πραγματικά πέθανε, παραδίδει τό σῶμα τοῦ Χριστοῦ στόν πιό ἔντιμο ἄνθρωπο τοῦ ἰουδαϊκοῦ Συνεδρίου. Προσοχή στό ρῆμα πού χρησιμοποιεῖ τό Εὐαγγέλιο: «ἐδωρήσατο». Ἦταν συνήθης πρακτική, ἐπειδή τά σώματα τῶν καταδικασμένων νά πεθάνουν μέ τόν πλέον ἀτιμωτικό θάνατο τῆς σταυρώσεως δέν παραδίδονται σέ ταφή, ἀλλά κατά τόν νόμο ἔπρεπε νά διαπομπευθοῦν, ἔπρεπε οἱ συγγενεῖς νά δωροδοκήσουν τούς ἁρμόδιους γιά νά πάρουν τό σῶμα. Ὁ Πιλάτος δώρισε τό σῶμα τοῦ Χριστοῦ, δηλαδή δέν δέχτηκε νά γίνει κάν λόγος γιά τό ὁποιοδήποτε ἀντάλλαγμα, ἔστω καί ἀργά κάνει αὐτό πού πρέπει. Ὁ Ἰωσήφ τολμᾶ, ἀψηφώντας γιά τά ὅσα θά μποροῦσε νά εἶχε χάσει, ὁδηγεῖται στό καθῆκον μέ μόνο του ὅπλο τήν ὑπακοή στή συνείδηση του. Τελικά ὁ Ἅγιος Θεός εὐλογεῖ αὐτόν πού ἀποφάσισε κατά τό θεῖο θέλημα, διαφημίζοντας τον στήν αἰωνιότητα, ὅπου κηρύσσεται τό Εὐαγγέλιο.

ΕΚ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΜΑΡΩΝΕΙΑΣ ΚΑΙ ΚΟΜΟΤΗΝΗΣ