Το πένθος μετά τον θάνατο ενός κατοικιδίου δεν είναι ούτε υπερβολή ούτε ιδιοτροπία. Μπορεί να είναι βαθύ, έντονο και σε πολλές περιπτώσεις να διαρκεί όσο και η απώλεια ενός αγαπημένου ανθρώπου. Αυτό δείχνει νέα βρετανική επιστημονική μελέτη, η οποία έρχεται να επιβεβαιώσει κάτι που πολλοί βιώνουν, αλλά λίγοι τολμούν να πουν δημόσια.
Σύμφωνα με τα ευρήματα της έρευνας, κάποιοι κηδεμόνες κατοικιδίων εμφανίζουν συμπτώματα παρατεταμένης διαταραχής πένθους μετά τον θάνατο του ζώου τους, με χαρακτηριστικά παρόμοια με το ανθρώπινο πένθος. Η συναισθηματική απώλεια δεν περιορίζεται χρονικά και συχνά συνοδεύεται από έντονη θλίψη, μοναξιά και ενοχές.
Η μελέτη πραγματοποιήθηκε σε σχεδόν 1.000 ενήλικες και έδειξε ότι περίπου ένας στους τρεις έχει βιώσει την απώλεια κατοικιδίου. Πολλοί από αυτούς δήλωσαν ότι ένιωσαν κοινωνική πίεση ή ακόμη και ντροπή για το πένθος τους, θεωρώντας ότι «δεν επιτρέπεται» να πονάς τόσο για ένα ζώο.
Οι ερευνητές επισημαίνουν ότι το κατοικίδιο δεν αποτελεί απλώς ένα ζώο συντροφιάς, αλλά συχνά είναι σταθερή παρουσία στην καθημερινότητα, πηγή συναισθηματικής ασφάλειας και μέλος της οικογένειας. Ο δεσμός που δημιουργείται είναι βαθύς και η απώλειά του μπορεί να έχει σοβαρό ψυχολογικό αποτύπωμα.
Το συμπέρασμα της μελέτης είναι σαφές: το πένθος δεν μετριέται με βάση το είδος, αλλά με βάση τον δεσμό. Και για όσους βιώνουν αυτή την απώλεια, το συναίσθημα είναι απολύτως πραγματικό και δικαιολογημένο.
