Ἕνα δυστυχισμένο παιδὶ στέκει αἰχμάλωτο μιᾶς σκληρῆς κυριαρχίας: τῆς ἐξουσίας τοῦ διαβόλου. Ψυχικὰ κὰι σωματικὰ τὸ ἔχει τσακίσει. Ὅσοι βρίσκονται γύρω του καὶ παρακολουθοῦν τὴν τραγωδία, ἀποδεικνύονται ἀνίκανοι νὰ τὸ βοηθήσουν. Μὲ τὴν ἀπιστία τους ὁρθώνονται ἐμπόδιο στὴ λύτρωσή του. Σ’ αὐτὸ τὸ δύσπιστο κόσμο ἀνήκουν ὄχι μόνο οἱ ἐχθροὶ τοῦ Ἰησοῦ, οἱ γραμματεῖς καὶ οἱ φαρισαῖοι, ἀλλ’ ἀκόμη καὶ οἱ μαθητές του καὶ οἱ ἀμέσως ἐνδιαφερόμενοι γιὰ τὸ βασανισμένο παιδὶ -ὅπως ὁ πατέρας του. Τὴ διάχυτη δυσπιστία στὴν ἀποτελεσματικότητα τῆς δυνάμεως τοῦ Χριστοῦ ἔναντι τοῦ δαιμονικοῦ κατεστημένου, ἐκφράζει παραστατικὰ ὁ διάλογος μὲ τὸν πατέρα τοῦ παιδιοῦ.
«Πόσος καιρὸς εἶναι ἀπὸ τότε ποὺ τοῦ συνέβη αὐτό;» ρωτάει ὁ Ἰησοῦς, καθὼς τὸ παιδὶ κυλιόταν κάτω καὶ ἄφριζε, ἐξουθενωμένο ἀπὸ τὸν δαίμονα. «Ἀπὸ τὰ παιδικά του χρόνια», ἦταν ἡ ἀπάντηση. «Πολλὲς φορὲς καὶ στή φωτιὰ τὸν ἔστειλε καὶ στὰ νερά, γιὰ νὰ τὸν ἐξολοθρεύσει. Ἀλλὰ ἂν μπορεῖς νὰ κάνεις κάτι, βοήθησέ μας, σπλαχνίσου μας.» Μαζί μέ τήν ἀπόγνωση πού τυραννοῦσε τήν καρδιά του, ἡ ἀμφιβολία τήν δάγκωνε καί τήν μάτωνε.Ἡ σκιὰ τῆς ἀμφιβολίας δὲν ἔπαψε νὰ πέφτει βαριὰ στὴ σκέψη καὶ τὴν καρδιὰ τῶν ἀνθρώπων. Σήμερα μάλιστα μοιάζει νὰ εἶναι πιὸ πυκνὴ καί θολή. Στὴν ἐποχή μας πολλοὶ δὲν σκέπτονται κἂν νὰ καταφύγουν σ’ Ἐκεῖνον στὶς δυσκολίες, στὴν ἀρρώστεια, στὸν πόνο τους. Ὁ πατέρας τοῦ σημερινοῦ εὐαγγελίου, μετὰ τὴν ἀδυναμία τῶν μαθητῶν νὰ θεραπεύσουν τὸ παιδί του, δὲν ἔφυγε, δὲν ἀπογοητεύτηκε ὁριστικά, ἀλλὰ προχώρησε καὶ ζήτησε τὴν προσωπικὴ παρέμβαση τοῦ Σωτῆρος.
Ἐνῶ πολλοί ἀπό μᾶς, μόλις δοῦμε κάποιο μαθητή τοῦ Χριστοῦ, κάποιο λειτουργό Του ν΄ ἀδυνατεῖ νά μᾶς βοηθήσει, σπεύδουμε νά ἀπομακρυνθοῦμε ἀπό τό περιβάλλον τῆς Ἐκκλησίας Του. Ἡ ἀμφιβολία ὅμως σκοτίζει τήν σκέψη, τῆς κλείνει τόν ὁρίζοντα, νεκρώνει τήν ἐλπίδα, τήν τυλίγει στό σκοτάδι. Τὸ πρῶτο βῆμα γιὰ τὴν ὑπερνίκηση τὸ ὑποδεικνύει ὁ Κύριος. Τὸ δεύτερο τό καθορίζει ἡ συμπεριφορὰ τοῦ πατέρα. «Ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτῷ τὸ εἰ δύνασαι πιστεῦσαι, πάντα δυνατὰ τῷ πιστεύοντι». «Τὸ θέμα δὲν εἶναι ἂν ἐγὼ μπορῶ νὰ θεραπεύσω τὸ παιδί σου. Τὸ πρόβλημα εἶναι ἂν ἐσὺ μπορεῖς νὰ πιστέψεις. Σ’ αὐτὴ τὴν κατεύθυνση ἀναζήτησε τὴ λύση τοῦ δράματός σου. Στὴν καρδιά σου. Ἐκεῖ βρίσκεται τὸ ἐμπόδιο. Ἄν πιστέψεις, ὄχι ἁπλῶς μπορεῖ νά γίνει ‘’κάτι’’, ἀλλά τό πᾶν μπορεῖ νά κατορθωθεῖ.
ΕΚ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΜΑΡΩΝΕΙΑΣ ΚΑΙ ΚΟΜΟΤΗΝΗΣ
