Άρθρο προβληματισμού για τη νέα γεωπολιτική πραγματικότητα που διαμορφώνεται στην περιοχή μας δημοσιεύει ο Μητροπολίτης κ. Άνθιμος, με αφορμή τη συνέντευξη του Αμερικανού Πρέσβη στην Άγκυρα, κ. Τομ Μπάρακ, στην εφημερίδα Ελεύθερη Θράκη (Τρίτη 6 Ιανουαρίου 2026).
Ο Μητροπολίτης ξεκινά με ιστορική αναδρομή στη δημιουργία της Αλεξανδρούπολης ως ελληνικής πόλης, σε μια εποχή γεωπολιτικών ανακατατάξεων μετά την κατάρρευση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Υπενθυμίζει τον ρόλο των προξενείων, των διεθνών συμφερόντων και τη συμβολή προσωπικοτήτων όπως ο Ίων Δραγούμης στην ενσωμάτωση της περιοχής στον ελληνικό εθνικό κορμό.
Στη συνέχεια, επισημαίνει ότι τα 100 χρόνια θρακικού βίου κύλησαν μέσα από πολέμους, ανασυγκροτήσεις και τελικά την ένταξη της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, με όλα τα πλεονεκτήματα αλλά και τις απώλειες εθνικής κυριαρχίας που αυτή συνεπάγεται.
Αφορμή για τον προβληματισμό αποτελεί η τοποθέτηση του Πρέσβη των ΗΠΑ, ο οποίος μίλησε για αποτυχία του μοντέλου των εθνικών κρατών και για την ανάγκη μιας νέας «περιφερειακής τάξης πραγμάτων» στην ευρύτερη περιοχή Ελλάδας – Τουρκίας, με ενεργό ρόλο της Ουάσιγκτον ως «συνδετικού κρίκου».
Ο κ. Άνθιμος αναγνωρίζει ότι η ιστορική όσμωση πολιτισμών υπήρξε πραγματικότητα πριν από το 1919, μέσα από εμπορικούς δρόμους όπως του μεταξιού, που διέρχονταν και από τη Θράκη. Δηλώνει μάλιστα σύμφωνος με τη γενική ιδέα της ειρηνικής προσέγγισης και της υπέρβασης ιστορικών συγκρούσεων.
Ωστόσο, εκφράζει σοβαρό προβληματισμό για το πώς μπορεί να εφαρμοστεί στην πράξη μια τέτοια νέα περιφερειακή δομή, ειδικά όταν –όπως σημειώνει– η Τουρκία έχει ήδη προχωρήσει σε βαθιές πολιτικές και θεσμικές αναδιαρθρώσεις από το 2016 και μετά, ενώ στην Ελλάδα δεν διαφαίνεται αντίστοιχη παράλληλη πορεία.
Κεντρικός άξονας της ανησυχίας του είναι το δημογραφικό ζήτημα και η ανισοβαρής πληθυσμιακή σχέση Ελλάδας – Τουρκίας, αλλά και ο ρόλος μουσουλμανικών πληθυσμών στα Βαλκάνια, εφόσον ενταχθούν σε μια ευρύτερη περιφερειακή ομοσπονδιακή λογική.
Κλείνοντας, χρησιμοποιεί έναν εύγλωττο αλληγορικό παραλληλισμό, υπογραμμίζοντας τον φόβο ότι σε μια τέτοια «συνεργασία», κάποιοι θα συνεισφέρουν απλώς «αυγά», ενώ άλλοι θα πληρώνουν με «μπέικον» – δηλαδή με το ίδιο τους το σώμα.
