Τον Κραυγαετό (Aquila pomarina) τον συναντούμε στην βορειοανατολική Ελλάδα, στο Δάσος της Δαδιάς και ζει σχεδόν αποκλειστικά σε πευκοδάση, κοντά σε καλλιέργειες, όπου αναζητά την τροφή του. Ο Κραυγαετός είναι είδος μεταναστευτικό και έρχεται την Άνοιξη στην περιοχή για να αναπαραχθεί και φεύγει το Σεπτέμβριο, για τις σαβάνες της Ανατολικής Αφρικής ακολουθώντας τη χερσαία διαδρομή από τις ακτές της Τουρκίας και της Μέσης Ανατολής.
Μοιάζει πολύ με τον πλησιέστερο συγγενή του τον Στικταετό (Aquila clanga), ο οποίος όμως είναι χειμερινός επισκέπτης στην περιοχή.
Ο Κραυγαετός φτάνει στο Δάσος Δαδιάς περίπου στα μέσα της Άνοιξης και αρχίζει αμέσως να αναζητά το ταίρι του. Τη φωλιά την κατασκευάζουν και οι δύο γονείς, συνήθως σε γέρικα δέντρα σε ψηλό σημείο. Το θηλυκό γεννάει δύο αβγά στα τέλη Απριλίου μέχρι τις αρχές Μαΐου, με διαφορά τριών ημερών μεταξύ τους. Το κλώσημα των αβγών το αναλαμβάνει κατά κύριο λόγο το θηλυκό και διαρκεί περίπου 40 ημέρες.
Στον Κραυγαετό συναντούμε το φαινόμενο του Κάιν και του Άβελ.
Ο Καϊνισμός είναι υποχρεωτικός και, σχεδόν πάντα, επιβιώνει μόνον ο πρώτος νεοσσός, ο οποίος σκοτώνει με ραμφίσματα τον δεύτερο. Το φαινόμενο αυτό είναι έμφυτο και δεν υπαγορεύεται από τις εκάστοτε διατροφικές ανάγκες των νεοσσών.
Η διατροφή του νεοσσού που επιβιώνει, ποικίλλει σημαντικά, ανάλογα με την περιοχή αναπαραγωγής.
Τρέφεται κυρίως με μικρά θηλαστικά, ερπετά, τρωκτικά και κάποιες φορές με πτώματα ζώων.
Ο αναπαραγόμενος πληθυσμός του Κραυγαετού στην περιοχή φαίνεται να παραμένει σταθερός τα τελευταία χρόνια.
Μέχρι τα μέσα του περασμένου αιώνα ο πληθυσμός του στη Μακεδονία και τη Θράκη ήταν άφθονος, ενώ σήμερα ο ελληνικός πληθυσμός του δεν ξεπερνά τα ενενήντα ζευγάρια.
Κυριότερες αιτίες αυτής της μείωσης, η αποψίλωση των πεδινών δασών που αποτελούν τους σημαντικότερους βιοτόπους του Κραυγαετού, τα φυτοφάρμακα αλλά και η λαθροθηρία. Στο Εθνικό Πάρκο Δάσους Δαδιάς-Λευκίμης-Σουφλίου, αν και ο πλυθησμός του δεν έχει μειωθεί, φαίνεται η κατανομή του να έχει περιοριστεί τις τελευταίες δεκαετίες στα πεδινά, όπου συγκεντρώνονται οι καλλιέργειες, λόγω της εγκατάλειψης των αγροτικών χρήσεων γης στις πιο ορεινές περιοχές.
