Στις Μεσοχειμωνιάτικες Καταμετρήσεις Υδροβίων Πουλιών της χώρας, οι πάπιες ξεχωρίζουν για την πληθυσμιακή τους παρουσία, με το Γκισάρι, τη συχνότερη χειμωνιάτικη βουτόπαπια, να κυριαρχεί στους υγρότοπους.
Το είδος προτιμά περιοχές με πλούσια υδρόβια βλάστηση και είναι πιο πολυπληθές στη δυτική και βόρεια Ελλάδα, όπου σχηματίζει μεγάλα κοπάδια μαζί με άλλες πάπιες. Τα αρσενικά χαρακτηρίζονται από το κεραμιδί φτέρωμα στο κεφάλι και τον λαιμό, σε αντίθεση με το μαύρο στήθος και το ανοιχτό γκρι σώμα.
Το Γκισάρι σπάνια εμφανίζεται στη στεριά, καθώς προτιμά το νερό. Τρέφεται δύο φορές την ημέρα, κυρίως τα χαράματα και το σούρουπο, ενώ τον υπόλοιπο καιρό ξεκουράζεται, εκτός αν ενοχληθεί. Στη χώρα μας είναι γνωστό και ως “Κυνηγόπαπια”.
Παρά την τοπική του αφθονία, παγκοσμίως το είδος αντιμετωπίζει μείωση και κατατάσσεται στην Κατηγορία Κινδύνου: Τρωτό, σύμφωνα με τη διεθνή λίστα απειλούμενων ειδών.
