Το παράδειγμα της Σαμοθράκης είναι εμβληματικό κατά τη γνώμη μας γι’ αυτό που θεωρείται ανάπτυξη στα πλαίσια του σημερινού συστήματος. Πρόκειται για ένα νησί που δε χαρακτηρίζεται από εντατική τουριστική δραστηριότητα, πανάκριβες μονάδες, έναν από τους λεγόμενους τοπ προορισμούς.
Γι’ αυτό ακόμη και το καλοκαίρι το εφοπλιστικό ενδιαφέρον δεν είναι το ίδιο έντονο όπως σε νησιά σαν τη Σαντορίνη, την Κρήτη ή αλλού. Το χαμηλότερο προσδοκώμενο κέρδος, σε ένα σύστημα που οι μεταφορές είναι πεδίο κερδοφορίας, εμπόρευμα δηλαδή και όχι κοινωνικό αγαθό, οδηγούν τη Σαμοθράκη να είναι νησί που οι εφοπλιστές παρκάρουν τα σαπάκια τους.
Η πλήρης απελευθέρωση των μεταφορών, μαζί με τα νόμιμα δωράκια στους εφοπλιστές, παρά τις διακηρύξεις τόσο της σημερινής όσο και της προηγούμενης κυβέρνησης οδήγησαν σε μια σειρά διαγωνισμούς που είχαν το ίδιο αποτέλεσμα, το ένα σαπάκι να διαδέχεται το άλλο. Άλλωστε το χειμώνα πέρυσι είχαμε ξανά προβλήματα μόνο που τότε δεν υπήρχαν τουρίστες στο νησί.
Από την άλλη, ακριβώς γιατί στο νησί δεν δραστηριοποιούνται μεγάλοι επιχειρηματικοί όμιλοι και τα έργα αποκατάστασης και βελτίωσης των υποδομών είτε των δρόμων, είτε των αντιπλημμυρικών, δεν αφήνουν άμεσο σοβαρό κέρδος, έχουν οδηγήσει στη σοβαρή καθυστέρηση και ανυπαρξία ακόμα κρίσιμων έργων που προστατεύουν την ανθρώπινη ζωή και περιουσία των μικροπαραγωγών και αυτοαπασχολούμενων, αλλά και των εργαζομένων.
Κατά τη γνώμη μας, η συνεδρίαση του Περιφερειακού Συμβουλίου στην Σαμοθράκη δε θα προσθέσει κάτι παραπάνω, αν είναι έτσι κάθε φορά που θα έχουμε μια καταστροφή να πηγαίνουμε και στο αντίστοιχο μέρος. Μπορεί να συμβολίζαμε κάτι, ή να λέγαμε εκεί παχιά λόγια, τα προβλήματα όμως δε θα λύνονταν. Σήμερα χρειάζεται να αναπτυχθεί αγώνας αποφασιστικός για να μπουν μπροστά οι ανάγκες των κατοίκων, του λαού του νησιού, για να μπουν σε προτεραιότητα τα έργα που έχει ανάγκη ο κόσμος.
Χρειάζεται να αναπτυχθούν αγώνες και διεκδικήσεις, να στηριχτούν αυτοί οι αγώνες, που στο στόχαστρο θα βάλλουν την πολιτική που έχει αποκλειστικό γνώμονα σε κάθε της έκφανση τη στήριξη του κέρδους των λίγων εις βάρος της ζωής και των δικαιωμάτων των πολλών. Στη βάση αυτή οι μεταφορές, οι δρόμοι, οι υποδομές τα έργα προστασίας της ζωής του λαού, δε μπορεί να είναι εμπορεύματα, δε μπορεί να έχουν κριτήριο το κέρδος, γιατί τότε θα υπάρχουν κάθε χρόνο, κάθε εποχή πολλές Σαμοθράκες με άλλα ονόματα ή ακόμα χειρότερα θα υπάρχουν και άλλες Μάνδρες ή και άλλες περιοχές σαν το Μάτι.
Στη βάση αυτή είναι αναγκαίο οι συγκοινωνίες να είναι λαϊκή περιουσία, να διασφαλίζουν την ασφαλή πρώτα απ’ όλα απρόσκοπτη σύνδεση με σύγχρονα πλοία και πλήρη εργασιακά δικαιώματα, με φτηνά εισιτήρια για το λαό, τους νησιώτες χειμώνα καλοκαίρι. Πιο συγκεκριμένα ζητάμε:
Να εξασφαλιστεί η συνεχόμενη σύνδεση του νησιού με την ηπειρωτική Ελλάδα με ασφαλή και σύγχρονη ακτοπλοϊκή συγκοινωνία, με πληρώματα με πλήρη εργασιακά δικαιώματα, με ευθύνη του κράτους, ώστε να λάβει τέλος η χρόνια ταλαιπωρία.
Να αποζημιωθούν πλήρως οι επαγγελματίες του νησιού, οι οποίοι μέσα στην τουριστική περίοδο έχουν δεχτεί μεγάλο πλήγμα από τις ακυρώσεις των επισκεπτών.
Να συνταχθούν μελέτες και να πραγματοποιηθούν τεχνικά έργα για την ανακατασκευή και τον εκσυγχρονισμό των λιμανιών του νησιού (Καμαριώτισσα και Θέρμα), που να τα καθιστούν κατάλληλα για την εξυπηρέτηση των σύγχρονων αναγκών των κατοίκων και των επισκεπτών.
Να επανέλθουν τα προγράμματα κοινωνικού τουρισμού μαζικά για τις λαϊκές οικογένειες χειμώνα καλοκαίρι, εντάσσοντας και μικρομεσαίες τουριστικές επιχειρήσεις του νησιού.
ΛΑΪΚΗ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ ΘΡΑΚΗΣ
